>Beau garçon sans nom
Beau garçon sans nom

Door Walter Van Steenbrugge – 21/10/2015 – Uit eigen huis

Beau garçon sans nom

Deze ochtend nam ik de trein in Lille-Europe. De genen mogen dan al wat vrijgevochten zijn, ze bestaan wel degelijk nog en zuigen mij voor een verre verplaatsing keer op keer naar het treinstation, vol sporen en heerlijke dwarsliggers.

Buiten daalden nog de nevels neer, binnen heerste een Japanse drukte. Iedereen gehaast, met hoekige pas en dito gelaatsuitdrukking naar zijn of haar perron, in alle ernst.

Geen plaats voor uitbundigheid of frivoliteit.

Zij die wachtend neerzaten verborgen zich achter krantenpapier dat eenzelfde geur afgaf als de achtergebleven verbruikte remolie. Zelfs de wierrook van koffie slaagde er niet in een glimlach in de gegeselde gezichten te griffen. Dialogen verliepen tussen mens en handtelefoon, oogcontacten waren al helemaal uit den boze.

Het station als een vreemd land, waar mensen elkaar verbannen.

Iedere verbeelding leek voortvluchtig.

De verdere dag kondigde zich zichtbaar bij elke reiziger aan als serieus, gewichtig en afgemeten, besloten in een droesem van schemer. Lijden door sleur, de dagschotel van het leven.

Ik voelde me onverbrekelijk medeplichtig toen ik solo het draaiboek van het aankomend proces stond te kwezelen.

Tot plots een tienertje in spijkerbroek zich achter de stationspiano zette. Twee kinderhanden, besnaard met kleine vingertjes donderden over de witte en zwarte toetsen. Geen voorafgaand gestem, geen prélude, maar onmiddellijk de beuk erin, het leek wel rock, al zeker geen poëtische partituur.

De pianist, een en al esthetiek en in harmonie met zijn vleugel.

Beau garçon. Ietwat verlegen blik. Kastanjekrullen die over zijn frêle schouders wiegden, trillende wimpertjes, amandelogen met pupillen die af en toe oplichtten als turend naar een fonkelend bergriviertje. Zijn lange benen liepen over in gympjes die op de tonen van zijn ballade de voeten van de piano streelden.

Eenling aan de vleugel, meervoudig stylist in vervoering. Het duurde een poos voor ik doorhad welke cover hij bracht.

De onzichtbare kracht van zijn muziek maakte mij sprakeloos en blokkeerde het geheugen.

Taal werd ontoereikend.

Bij het stukje larghetto, het zachter gedeelte van zijn act, wist ik dat hij “Amoureuse” bracht van Véronique Sanson, een hit uit, jawel, 1972.

Liefde was het woord van zijn muziek, oktoberbrandhout voor het oplaaiend hart.

Ik wou hem vragen hoe hij ertoe gekomen was precies dat nummer te brengen. Maar de trein naar Gent en naar het proces lag dwars. Ik troostte me met de gedachte dat volmaakt geluk soms niet ver te zoeken is.

Aangekomen in Gent-Sint-Pieters ging ik spoorslags op zoek naar nog een piano. Ik dacht immers dat er ook een exemplaar in de Gentse stationshal stond. Niet dus. Deze werd enkele weken terug afgevoerd, wegens tijdelijk.

Mag ik u verzoeken, lieve burgervader Daniël, om in het belang van al uw ingezetenen en ook niet-ingezetenen, in Buffalostijl deze piano terug te halen.

Nee niet morgen, maar nu, maintenant, tout de suite…

Walter Van Steenbrugge in Nieuwe Feiten, na het middagjournaal van 21 oktober 2015 op Radio 1. U kan alle journalen hier beluisteren.

delen op

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

2018-06-05T22:24:53+00:00