>Carmen
Carmen

Door Hugo Camps – 17/05/2017 – Buitenspel

carmen

Carmen is een dertigjarige poetsvrouw uit Roemenië. Ze werkt al tien jaar in België met dienstencheques. Nederlands begrijpt ze niet en haar Frans houdt ook niet over. Ze heeft twee kinderen en is getrouwd met een man die er nooit is. Carmen heeft het moeilijk om haar koelkast te vullen en de huur voor haar oude studio te betalen. Speelgoed voor de kinderen als aalmoes. Ze ziet bleker dan Bleke Helena van Raymond van het Groenewoud.

Ze durft niemand tegenspreken, haar man niet, de politieagent niet, haar opdrachtgevers niet. In haar verweesdheid is ook haar zelfvertrouwen gekelderd.

Onlangs schampte ze met haar fiets een auto. Schrammetje. De politie kwam erbij. Ze kon geen  woord uitbrengen van de zenuwen. Onlangs kwam een man van de verzekeringen aanbellen. Zonder afspraak, zonder verwittiging. Bestaat huisvredebreuk nog? De loopjongen van AG ging meteen op de intimidatietoer. Dat ze beter stante pede kon betalen want als het dossier naar de rechter ging, zou ze veel duurder uit zijn. Hij suggereerde dat er over de prijs nog onderhandeld kon worden “tot een zekere hoogte.”

Carmen weet niet meer wat te doen. De gevraagde 2000 euro heeft ze niet en ze is doodsbang dat de meneer van de verzekeringen weer langs gaat komen. Een pro deo advocaat vindt ze niet – ze kent trouwens het begrip niet.

Verzekeringsmaatschappijen zijn een staat in de staat. Ze voelen zich almachtig, intimideren er op los à la tête du cliënt, hebben geen greintje mededogen voor de have nots. Ergo, ze pakken de mensen in hun kruis met een lawine van kleine lettertjes die een polis vergezellen. De dictatuur van het monopolie is meestal genadeloos.

Wat me nog het meest stoort is de hardvochtigheid waarmee zo’n meisje als Carmen wordt aangepakt voor een schram. Het dreigen en intimideren bij overval. Als er nog een professionele categorie doet denken aan roofkapitalisme, dan wel de verzekeraars. En de schandalen blijven toegedekt.

delen op

2017-05-17T19:02:56+00:00