>Een kleine piraat
Een kleine piraat

Door Walter Van Steenbrugge – 08/05/2017 – Uit eigen huis

een kleine piraat

Vandaag is blijkbaar een groot aantal scholen in Frankrijk dicht.

Ik vernam dit van een jongetje van bijna 8.

Hij zat deze ochtend met zijn Algerijnse mama op een twijfelachtig bankje naast de deur van de raadkamer waar over de voorhechtenis van zijn vader zou worden geoordeeld.

Het gezin woont in Parijs, ergens in een buitenwijk. Hij wou met mij, de advocaat van zijn opgesloten papa, kennismaken.

Aanvankelijk sprak hij over de uitslag van de presidentsverkiezingen. “Si c’était Le Pen, on n’aurait pas survécu”, zei hij op vaste toon alsof hij mij een staatsgeheim toevertrouwde.

Het knaapje legde mij uit dat la liberté toch het hoogste goed was, dat niet bij het zwerfvuil mocht.

Zijn pleidooi was helder, overtuigend en matchte met zijn taal en handgebaar.

Zijn donkere oogjes wiegden op de tonen van zijn stem, verraadden enige vorm van subversie en met zijn wilde indigo getinte krullen leek hij net een kleine piraat.

Maar al snel sloeg het stemmetje over. Werd het wat beverig. Zijn zinsbouw ontspoorde en hij geraakte in ademnood als hij naar het lot van zijn gevangen vader peilde.

De kleine lettertjes op zijn ziel verbloemden niets.

Hij orakelde over son papa, als over zijn mooiste droom. Enkele grote warme tranen rolden uit zijn oogkasjes.

Zijn blik vertoonde een grote teleurstelling. Dat stalen boeien hem nu van een knuffel met zijn vader afhielden.

“Wie lief heeft, geeft zijn hart weg”, dacht ik.

In deze job bereikt verdriet je elke dag.

Voor het binnengaan fluisterde hij me vaderlijk toe: “Je vous fais confiance.”

Ons oogcontact gaf vonken af.

De kleine Fransman verzocht me, zonder woorden, om straks de rug te rechten, rechtop te staan, niet gebogen en niet te hoofs te zeggen waar het op staat.

Wat graag had ik het dappere ventje mee naar binnen genomen, als mijn souffleur. Of hem zelfs het woord gegeven en zo de wereld van de rechters te laten binnenstormen, waar de onveiligheidsneurose chronisch is geworden.

Het depressieve credo van Jacques Brel ‘J’ai mal d’être moi’ overmant me dikwijls, als ik bij de snelle afhandeling van zo’n zitting aanwezig ben en me een stuk decor voel.

Geen tijd meer voor een kwalitatief debat, voor voldoende tegenspraak.

De macht schrijft, spreekt en oordeelt.

De kleine piraat schopte m’n geweten en daadkracht.

De uitspraak rond de verdere vrijheidsberoving van zijn God verneem ik binnen een paar uur.

Ik hoop in elk geval dat hij morgen, eens weer op school, geïnspireerd wordt door een stevige leerkracht die een nieuwe verlichting predikt.

Het mag wat mij betreft gerust een wat oudere, blonde lerares Frans zijn. Elegant, met veel lifestyle en vooral zonder angst.

Niet zo een figuur zoals Marine Le Pen, die mij doet denken aan frustraties, geklaag, gif en aan grote grijze gedemodeerde onderbroeken.

Walter Van Steenbrugge in Nieuwe Feiten, na het middagjournaal van 8 mei 2017 op Radio 1.

delen op

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

2018-06-05T22:02:25+00:00