>Een rechtszaak tegen de dood
dood

Door Alexandra Schouteden – 30/07/2018 – In de kijker

een rechtszaak tegen de dood

Op 25 juli ging de 22ste editie van het theaterfestival Theater aan Zee in Oostende van start met een bijzonder proces tegen ‘de dood’. De beschuldigde was daarbij niet aan zijn proefstuk toe. Kunstenaars Eva Knibbe en Bart Van De Woestijne klaagden de dood eerder al aan in Nederland, op grond van artikel II-62 van de Europese grondwet: “Eenieder heeft recht op leven “. Met dit project willen zij aantonen hoe verschillende culturen omgaan met de dood.

In een goed gevulde – en beklijvend warme – zaal van het vredegerecht van Oostende stak het proces van wal. De beschuldigde, bijgestaan door Walter Van Steenbrugge, werd beticht van vijf verschillende misdaden. De moord op de zesjarige Harte, die uiteindelijk het leven liet door een hersentumor. Poging tot moord op een diabetespatiënt. Doodslag op een gekapseisde matroos. De foltering van Mark, die leed aan een ongeneeslijke vorm van kanker. En schuldig verzuim bij de zelfdoding van een depressieve vader, waarbij de dood naliet in te grijpen.

Vijf getuigen werden opgeroepen en vertelden één voor één hoe zij in aanraking kwamen met de dood. Zo vertelde Elke Du Bin hoe zij gedwongen werd afscheid te nemen van haar zesjarig dochtertje, Harte, die de strijd verloor tegen een hardnekkige vorm van kanker. Haar woorden beklijfden: ‘Een knuffeldame die in alles de eerste was, alsof ze wist dat ze het allemaal zo snel mogelijk moest leren om er zo lang mogelijk van te kunnen genieten.’ Als moeder beschreef ze in haar getuigenis hoe de stilte na het vertrek van Harte nog steeds oorverdovend luid schreeuwt, dag na dag.

Ook de getuigenis van Melih Gencboyaci, die in het overlijden van zijn man Mark alleen maar liefde zag, greep naar de keel:. ‘Je ziet dat iemand langzaam niets wordt. Dat wat overblijft, dat ben jij. En een intens gevoel van onvoorwaardelijke liefde.’ Het waren volgens hem dan ook net de stiltes vol liefde en verbondenheid, die hen naar het einde toe nog dichter bij elkaar brachten.

Vervolgens was het woord aan de deskundigen en bracht filosoof Jean-Paul Van Bendegem een aantal argumenten naar voren die het veroordelen van de dood in vraag moesten stellen. Zo meende hij dat de dood niet verweten kan worden louter op negatieve wijze tussen te komen, daar de dood door sommigen als een bevrijding aanzien wordt.

Els Leenknecht pleitte tegen de dood, en argumenteerde dat de dood noch schuldbesef, noch empathie had voor het leed dat hij veroorzaakte bij elk van zijn slachtoffers. Door het feit dat de dood niet aanwezig was op zijn eigen proces, gaf hij immers duidelijk blijk van zijn gelatenheid.

Als advocaat van de beschuldigde argumenteerde Walter Van Steenbrugge dat de dood onlosmakelijk verbonden is met de liefde zodat de veroordeling van de dood ook de veroordeling van de liefde inhoudt. De schoonheid van de dood ligt immers ook in de eindigheid der dingen. Slechts wanneer we de eindigheid van het leven beseffen, kunnen we er ten volle van genieten. ‘De prijs voor eeuwigheid is een gebrek aan het leven. De prijs voor het leven is een gebrek aan eeuwigheid.’, besloot hij.

Met dit proces werd het startschot gegeven voor de tiendaagse zoektocht van curator Barbara Raes naar de helende kracht van kunst. Een zoektocht, die alvast veelbelovend begonnen is.

Het volledige proces kan u hieronder terug bekijken.

delen op

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

2018-07-30T11:44:48+00:00