>Middagjournaal Nieuwe Feiten van 29 januari 2019
sport

Door Walter Van Steenbrugge – 29/01/2019 – In de kijker

middagjournaal nieuwe feiten van 29 januari 2019

“Vlaming telt in bed geen schapen, maar auto’s.” Het was deze morgen de krantenkop.

Na terecht veel aandacht voor de klimaatmars van zondag, bleek nu uit een leefomgevingsonderzoek dat de groeiende hinder van teveel verkeer ook de nachtrust ernstig aantast.

Met een flinke scheut ochtendnostalgie dacht ik terug aan mijn kindertijd waar ik als zoon van een stationschef niet zonder treinen en het geluid van treinen kon. Ik hield van de daver in ons huis als de trein Oudenaarde-Kortrijk zich op spoor 1 net langs mijn kamertje stomend en fluitend op gang trok. Deze bizarre voorliefde zal wellicht één van mijn vele rariteiten zijn…

Bij deze krantenkop vroeg ik mij ook af wat journalisten en advocaten met elkaar gemeen hebben.

De vrijheid van expressie? De dwang van de deadline? Het geluk om creatief te kunnen zijn? De eenzaamheid, of de immer innige dans met het woord? Het woord als wapen, om dingen aan te kaarten, te revolteren, te bekennen, te plagen, te ontroeren of lief te hebben?

Voor mij krijgen woorden echter maar een volle kleur als ze op papier achtergelaten worden.

Het uitgesproken woord mag zich dan wel meer lenen om nu en dan eens een verbale uppercut uit te delen, het geschreven woord is voor mij subtieler, heeft doorgaans meer allure.

Ik verkies dan ook de geraffineerde dribbel met Latijnse zwier boven het droge afstandsschot.

Mijn pc en ik zullen nooit de beste vrienden worden. Ik kan zijn kille technologie vaak niet volgen. Een pc nodigt uit tot het maken van korte zinnen, halve woorden of afkortingen.

Je gaat ook niet herlezen, want de woorden glippen weg tussen de drukknoppen van het klavier. Typen is als drukwerk. Je slaat met letters, die je na de slag niet meer terugziet.

De computertaal die het overneemt van het geweten. Denken in sjablonen, kan het erger? Sjablonen, wat een vreselijk woord.

Schrijven op papier gebeurt vanuit het hoofd, niet vanuit de vingers. Ik denk ook dat bitterheid en spuug minder gemakkelijk in de vulpen kruipen.

De lichtvoetige pen gunt je een blik in de eigen ziel.

De stiltes tussen het neerschrijven van woorden hebben overigens iets mystiek, zijn onvoorspelbaar. De geest raakt dan op drift en brengt je naar een wilde imaginatie of naar onvervulde dromen. Om dan nog maar te zwijgen over het fysieke genot wanneer de pen over het papier voortbeweegt.

Bij het schrijven is er ook geen plaats voor autoriteit. Je zit op een filosofisch eiland: geestelijk, vrij en onbegrensd.

Wat een heerlijke ambacht toch.

Mag ik een beleefde oproep doen om na het brossen voor meer bossen een tweede spijbeldag te organiseren waarop jongeren zich in een groene omgeving terugtrekken met een loodvrij potlood en gerecycleerd papier om stukken te schrijven over een betere wereld, met verbod op Twittertaal, want dat is toch enkel weggelegd voor de beleidsmaker.

delen op

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

2019-02-01T14:54:51+00:00