>Middagjournaal Nieuwe Feiten van 31 januari 2019
sport

Door Walter Van Steenbrugge – 31/01/2019 – In de kijker

middagjournaal nieuwe feiten van 31 januari 2019

De ochtend maakte mij niet vrolijk.

Ik pleitte in het Brusselse justitiepaleis voor enkele Romazigeuners. Het vooroordeel van de rechter zat in al zijn vezels. De lichaamstaal sprak boekdelen, behoefde geen ondertiteling.

Het vervlakkingsverschijnsel heeft bij een aantal magistraten toegeslagen. Geamputeerd van gevoelens en emoties, met weinig moreel kompas wordt zogezegd recht gesproken. Strafrecht? Of is het slachtrecht geworden?

Als je immuun bent voor duiding van mens en achtergrond, mag je niet op de stoel van de machtshebber zitten. Op zoek gaan naar het goede zou toch bij eenieder moeten bestaan, en al zeker bij een rechter wiens uitspraken bepalend zijn voor het herstel van veel menselijke schade en richting gevend voor de toekomst.

Er is nog amper tijd voor bezinning en beraad. Mensenrechten verdampen, de straf op mensenmaat is soms ver weg. Meevoelen met het lijden van een ander is een vorm van liefde, denk ik vaak bij mezelf.

Enkel Nietzsche vond medeleven ziekelijk en schadelijk. Hij vond dat de medelijdende de lijdende in zijn eer krenkte. Bij Nietzsche ontbrak wel vaker wat humanitair fatsoen.

Juristen van de kille, brakke grond, ze maken mij bang. Soms vraag ik mij af of ze in hun privétijd nog goesting hebben om hun geliefde te trakteren op een goed gesprek met kaarslicht en wat erotiek, of rest er enkel wat gescharrel bij een portie online porno?

Ik haastte mij naar buiten, maar keek eerst nog even omhoog naar het fiere gebouw van architect Poelaert dat al dertig jaar in de steiger staat, en wellicht nog voor enkele decennia in die twijfelachtige pose blijft. Een bouwwerf in permanente surplace. Het meest geschikte metafoor voor justitie.

Dan maar naar de Marollen, dacht ik, het mooiste stukje Brussel om weer met het volle leven aan te knopen. Voor de deur van de lelijke straatlift zat een man met accordeon. Onder zijn zwarte haren schuilde een artiest. Ik hield halt.

Hij bracht het typische geluid van nomadenmuziek, een soort gipsyjazz, gecomponeerd door zij die hun echte oorsprong zelfs niet kennen, voor wie de diaspora eindeloos is.

Achter de sluier van zijn muziek lag hoop. Schijnbaar in zichzelf verzonken, maar in werkelijkheid gedragen door zijn toehoorders. Voor velen een bedelaar, voor mij een gulle schenker van geluk.

De rechter van daarnet loopt hier straks straal voorbij als ambassadeur van rauwe tariefrechtspraak.

Ik zag de eerste hardleerse spijbelaars Brussel binnenkomen.

Nu nog een mooi liefdesgedicht op de trein. En plots is Valentijn zeer nabij.

delen op

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

2019-02-01T14:51:18+00:00