>Mijn team, mijn heiligdom

Door Walter Van Steenbrugge – 23/10/2015 – Uit eigen huis

Mijn team, mijn heiligdom

Vrijdag 23 oktober, dag van de jeugd. De week vouwt zich stilaan dicht. Daarnet kon de laatste zitting worden afgewerkt, na de lunch volgt nog de teamvergadering of ook het businesscafé genoemd. De afgelopen week wordt er gescand, doorgelicht en doorgesproken.

Ik ben een collectioneur van ervaringen, zowel van de positieve als van de deviante, details mogen mij niet ontsnappen.

Op vrijdag wordt collectief en wederzijds gecorrigeerd, aangemoedigd, de wonden gebalsemd.

De wereld van justitie loopt niet over een pad dat enkel over rozen gaat. De vuurlinie is geen theehuisje.

Kantooruren bestaan al evenmin in de advocatuur: alsof halsmisdrijven enkel tussen 9 en 5 worden gepleegd. Strakke uren zouden meteen ook de arbeidsethos doen devalueren. Advocaten zijn geen duiven, je klokt ze niet af en ze laten zich al zeker niet ringen of ringeloren. De chemie tussen de teamleden moet er obligaat zijn, dan komt er iets op gang, iets dat op strijdbaarheid met missie moet lijken, moet er barricadelust losbreken.

In justitie is er bovendien nog veel om voor te strijden.

Soms zijn de tijdens de week beleefde anekdotes niet om na te vertellen, wegens te erg, te onverantwoord en te onverantwoordelijk. Soms brengen ze mentale aanslagen teweeg. Precies daarvoor dient het teamgesprek, is het een manier om niet te eroderen, te exploderen, in cynisme te blijven steken of te vluchten in de straat van het café of te verdwijnen in de rauwe randen van de nacht.

Mijn team is mijn heiligdom. Jonge talenten inzetten en ze laten groeien, voor hen een brug bouwen tussen de school en de harde wereld, ze vormen tot volle mensen, tot de geëngageerde burgers van morgen. Bestaat er iets mooiers?, vraag ik me vaak op vrijdag af.

Een coach beschermt, kruipt onder de huid, slaat een arm om de schouder, staat op de achtergrond, moet een schaduw zijn die opgaat in het licht, die je zegt jouw binnenste nooit te ontlopen en de focus te richten op menselijke, warme waarden.

De stem gaat nu wat trillen, wat schuren, de stembanden verlangen naar een pitstop. Dus wordt het tijd om te salueren.

Beste luisteraar, ik heb u deze week even mogen onderhouden. Het witte blad, de ouderwetse balpen en die broccoli-microfoon waren mijn onvermijdelijke kompanen van de vroege ochtend.

Al had ik u ook graag mijn pennenspinsels op een blad van zijde toegestuurd.

Zij brachten wat faits-divers, stemmingen en kromme gedachten van een minnaar van Vrouwe Justitia.

Uw dienaar heeft het geluk gehad talentrijke coaches te hebben gekend op velerlei terreinen en heeft nu het onbeschrijfelijke voorrecht om zelf met jongeren aan de weg te mogen timmeren.

Het ga u goed.

Walter Van Steenbrugge in Nieuwe Feiten, na het middagjournaal van 23 oktober 2015 op Radio 1, u kan alle journalen hier beluisteren.

delen op

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

2018-06-05T22:24:20+00:00