>Petit Robert
Petit Robert

Door Hugo Camps – 10/10/2017 – Buitenspel

petit robert

De recensies over de film Le fidèle van Michaël R. Roskam zijn lovend. De vertolkers van de misdaadballade zijn gemodelleerd naar bekende gangsters uit het Brusselse in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. Zware jongens als Patrick Haemers, Murat Kaplan en Petit Robert. Bij vlagen werden ze gelinkt aan de Bende van Nijvel, maar dat blijft speculatie.

Roskam wil niet horen van een gangsterfilm, voor hem is Le fidèle een liefdesepos. Een Brusselse gangster, beau gosse, en de dochter van een bouwondernemer die als jonge racepilote opzien baart, vallen voor elkaar in een absolute, zij het noodlottige liefde. Bibi en Gigi zijn aan elkaar verslaafd. Het gebeurt vaker dat de vrouwen van gangsters hun echtgenoot overtroeven in sensatie en populariteit.

Ik moet u bekennen dat ik jarenlang gefascineerd was door gangsterfiguren als Robert Van Oirbeek, alias Petit Robert en Philippe Lacroix. Tijdens de procesvoering sympathiseerde ik zelfs met Petit Robert. In mijn verbeelding was hij een gentleman gangster, wellevend in de omgang met zijn slachtoffers of toch niet al te bloeddorstig. Daarnaast was hij de absolute ontsnappingskoning van de Belgische justitie.

Kan dat wel sympathiseren met een man die overvallen pleegt en gezinnen gijzelt? Of het kan of niet is een zinloze vraag, het gebeurt gewoon. Petit Robert ontwapende met zijn zachte kant. Hij kwam dan ook uit het Limburgse Sint-Truiden.

Roskam vertelde dat hij in gesprekken met criminelen soms na enkele minuten helemaal loskwam van hun duister verleden. Ineens waren ze gewone alter ego’s. Burgers.

Met de psychopaat van Las Vegas zou dat wat moeilijker zijn gegaan, maar met de klassieke crimineel nemen gevoelens het vaker over van daden. Dan worden criminelen niet alleen maar bewoond door het Kwaad. Er zitten ook menselijke vonken in hun streven en handelen. Mag je dat nog hardop zeggen van een regering die van repressie een concurrentieslag heeft gemaakt? Mensen die dicht bij het barbaarse gevangeniswezen van dit land staan, schromen zich gelukkig niet. In mededogen vallen goed en kwaad nog samen.

Ik ben geen liefhebber van getuigeniskunst. De schrijver, schilder of regisseur hoeft zich vooral niet geroepen te voelen als maatschappelijk werker. Hij heeft genoeg aan zijn hoofd met abstracties. Overigens is er een groot verschil tussen een woud van statements en een doorleefd engagement.

delen op

2017-10-10T09:16:02+00:00