>Populisme
Populisme

Door Hugo Camps – 11/07/2017 – Buitenspel

populisme

Jurysporten beproeven het rechtsgevoel. Niet allemaal, maar er zijn voorbeelden zat van flagrante willekeur. Ik herinner me de Olympische Spelen in Atlanta. Turnen. De jonge meisjes – gevleugelde foetussen zeg maar – werden onderworpen aan een puntensysteem. Het gemiddelde jurylid (man en Vrouw) had in geen jaren meer op een balk gestaan of aan de ringen gehangen. Het kostte al de nodige moeite om de bordjes zonder bevende hand omhoog te hijsen. Ze deden het met de pretentie dat hun waarneming de norm van schoonheid was. Een wichtje dat met de kleine teen drie millimeter buiten de balk zweefde – puntenaftrek! Roemeense meisjes werden strenger beoordeeld dan Amerikaanse thuisacrobaatjes. De puntenproclamatie gaf me op alle Olympische Spelen een onbehaaglijk gevoel.

Maar nu is er de excommunicatie van Peter Sagan in de Tour en onbehagen is boosheid geworden. De willekeur van de UCI-jury was stuitend. Wat er precies in de sprint is gebeurd voor de val van Mark Cavendisch weet niemand. Werd de Brit met een kwak van Sagan de hekken in geslingerd? Was er sprake van de intentie van een elleboogstoot? De beelden geven geen uitsluitsel. Er stond een boom in de weg. Cavendish – kamikazesprinter van beroep – nam Sagan weinig kwalijk. Hij had de breedte van het gaatje misschien overschat.

Winnaar Arnaud Démare was wel rijp voor declassering, maar daar wou de jury niet aan. Met Macron is alles wat Frans is paradijselijk geworden. Sport is ook politiek. De verbanning van Peter Sagan was vooral nattevingerwerk. Dat is niet dramatisch in een kermiskoers, maar in de Tour is het broodroof. Massasprints zijn per definitie ordinair. Er wordt getrokken en geduwd, gekwakt en geslingerd bij het leven. Soms wordt er in volle snelheid zelfs met drinkbussen gegooid (Tom Steels). De grootste cowboy aller tijden was Djamolidine Abdoesjaparov. Cavendish zelf keek niet op een kopstoot meer of minder.

Peter Sagan wordt gezien als een doorgaans propere sprinter. Niet zo onschuldig als André Greipel, de enige heer in het sprintgeweld. Maar echt vuile handen heeft hij niet.

In 1988 op het WK in Ronse werd Claude Criquielion voor het oog van de wereld de dranghekken ingekwakt. Weg regenboogtrui. De UCI, de Belgische bond en het gerecht (2x) hadden geen interesse in zijn verhaal. Ook Sagan is door de jury niet gehoord voor de uitspraak van zijn draconische sanctie.

ASO en UCI weten dat koersgekte een ongeneeslijke ziekte is. Rechtspraak is behang van de kermis. Het meest perverse populisme kom je in de sport tegen. Elk misbaar is hopeloos.

delen op

2017-07-11T08:10:55+00:00