>Protestsong
sport

Door Walter Van Steenbrugge – 9/01/2018 – In de kijker

protestsong

Dat muziek de gemoederen weet te beroeren en te bedaren is van alle tijden.

Ludwig van Beethoven zegde dat muziek een hogere openbaring is dan alle wijsheid en filosofie.

Muziek als probaat spoelmiddel tegen dagdagelijkse kommer en sleur.

Muziek die doet tranen of die de ziel opent en de vlam aansteekt om te rebelleren.

Protestsongs zijn misschien wel performanter dan betogingen. Ze ontstaan uit frustraties of onrecht, zetten aan tot reflectie en debat, en leiden niet zelden tot maatschappelijke veranderingen.

Dylan, Lennon, Woodstock en vooral veel blues songs, met een saxofoongeluid waarin het protest van de Afro-Amerikaanse slaven klinkt, hebben de geschiedenis gekleurd en vaak aanleiding gegeven tot meer welzijn en meer visie.

Rap en hiphop zijn vandaag de nieuwe blues. Gezien het woord in deze muziekstijl duidelijk de bovenhand neemt op het muzikale, is de inhoud van de songs zo mogelijk nog meer inspirerend dan de protestliederen van weleer.

Deze muziekstijl is ontstaan in de Amerikaanse achterbuurten, The Bronx waar er geen spoor meer lag van de flowerpower. Geen plaats voor bloemetjes of vlinders, wel voor agressie en pijn.

Geen verrassing dat sommige rapsongs hevige reacties uitlokken.

Harde teksten, harde woorden voor een harde wereld.

Die muziekvorm waaide ook over naar ons. Als Roméo Elvis de wanhoop van de Brusselse jongeren rauw en scherp vertolkt, of hun gebrek aan kansen aanklaagt en zegt dat ze al te gemakkelijk de schietschijf zijn van justitie, dan geeft hij een stem aan mensen die op zoek zijn of de zoektocht in het leven hebben opgegeven.

Van mij mogen zijn teksten shockeren. Het recht op vrije expressie is nu eenmaal een heel belangrijk mensenrecht, en het zet aan tot denken of tot ‘her’denken.

Het recht om te bruskeren geldt uiteraard ook voor Soufiane Eddyani, de rapper die het opnam voor een veroordeelde kinderpooier door zijn song ‘Amigo’ aan hem op te dragen.

Hij heeft ook het recht om de kant van de dader te kiezen en te provoceren, net zoals Zuhal Demir het recht heeft om als Staatssecretaris openlijk en met verontwaardiging op de tekst en de ode te reageren. Woord en wederwoord geven een onderwerp altijd meer diepgang.

Maar het geval Eddyani krijgt nu wel een heel andere dimensie. Het onderwerp dat de rapper aansneed, verzeilde in een onverwachte (sociale) mediastorm en veroorzaakte vooral het omgekeerde effect van wat de artiest wellicht wou losmaken.

Zo ontbond politica Sophie De Wit zeer snel haar duivels door het strafuitvoeringsbeleid in België ‘rot’ te noemen. De sociale media schreeuwden zowat unisono dat de kinderpooier langer en harder diende bestraft te worden. Het ging er zelfs zo scherp aan toe dat de minister van justitie zich diende te verantwoorden voor de vervoegde vrijlating van de bezongen pooier en snel argumenteerde dat hij reeds lang het parlement verzocht had om de termijnen om vervroegd vrijkomen, op te trekken van één derde naar twee derde van de uitgesproken straf. Zelfs mensenrechtenactiviste Saskia Van Nieuwenhove mengde zich en stelde vragen bij de vervroegde vrijlating van de amigo van Eddyani.

Wanneer het de bedoeling van Eddyani was om de wantoestanden in de gevangenissen aan te klagen (“In de Amigo is er geen frigo”) en hierover (mijn inziens terecht) een protestsong te maken, heeft hij nu precies het omgekeerde effect geoogst.

In plaats van te focussen op de vaak schrijnende problemen in de Belgische gevangenissen, wordt nu alleen nog gesproken over langer en harder straffen.

Eddyani kreeg op de koop toe nog de kans om de slachtoffers van de kinderprostitutie te ontmoeten en desgevallend zijn punt te maken over het feit dat opsluiting voor jongeren zelden een oplossing is en het gevangenisbeleid faalt omdat niet afdoende wordt ingezet op herstel, heropvoeding en ontwenning.

De rapper kwam evenwel niet opdagen.

In plaats van een zinvolle dialoog aan te gaan en te luisteren naar de stem van anderen, gaf hij er de voorkeur aan om vanop de bestuurdersplaats in een rijdende wagen een videoboodschap in te spreken waarin hij zelf om meer empathie verzocht.

Hij had de moed dus niet om de in de prostitutie gedwongen meisjes onder de ogen te komen en er mee in gesprek te gaan.

Hij kon er nochtans gratis inspiratie krijgen om eens de ellende van slachtoffers van kinderprostitutie in een raptekst te gieten.

Meer dan een gemiste kans dus.

Van iemand met een hoog voorbeeldgehalte -wiens songs miljoenen keren worden bekeken- mag men een wel wat grootsere reactie verwachten. En zeker als men protestsongs wil componeren.

delen op

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

2019-01-23T10:42:22+00:00