>Verloren voorwerpen
Verloren voorwerpen

Door Walter Van Steenbrugge – 22/10/2015 – Uit eigen huis

Verloren voorwerpen

Geen donderdag uit de rij, want na het werk pleeg ik op deze dag de collega’s van het kantoor aan te moedigen op een wekelijkse indoorwedstrijd minivoetbal.

Een bezielend devies voor mij is dat sport de geest voedt, verfrist. Alleen met een vrije geest kan een advocaat zaken blootleggen, verbanden helder maken die anderen verhuld laten, en krachtig het schild zijn voor de zwakke, liefst in die mate dat zelfs de vlam de brandstof overleeft.

Maar vanavond dus geen match voor mij, want ik word in het onherbergzame Zoutleeuw verwacht voor een lezing over justitie.

In de aankondiging ontwaar ik geen titel, dus mag ik mijn gang gaan. Een vast stramien volgen is niets voor mij. Net zomin als hokjes. Wat je uit het hoofd kent, leeft niet meer, doet vervlakken.

Een actueel onderwerp vinden in het overvolle reservoir van justitie is overigens niet zo moeilijk.

Ik vermoed dat ik de oevers zal betreden van de zee van problemen die verdachten tijdens een gerechtelijk onderzoek ondervinden als ze te kampen hebben met geestelijke problemen.

Hoe langer hoe meer geraken mensen geestelijk uit evenwicht.

Deze ochtend nog zaten in het nieuws de verontrustende berichten over de studentenpopulatie en hun emotionele huishouding. Het aantal burn-outs en depressies stijgt onrustwekkend en de zelfmoordcijfers halen in België de Europese top.

Een deel van de mensen in psychische ademnood komt wel eens in contact met justitie.

Als geciviliseerd land zou je denken dat toch specifieke regels bestaan over hoe je met deze personen moet omgaan als ze verhoord worden.

Verdachten met een geestelijke handicap die dubbel en dwars plooien bij de eerste tegenwind die tijdens een ondervraging opsteekt zouden zich volledig en verstaanbaar moeten kunnen uitdrukken als ze beschuldigd worden.

In vele gevallen begrijpt de psychisch verzwakte zelfs de aanklacht niet, laat staan dat hij in zijn antwoord gezegd krijgt wat hij wil zeggen.

In België is tot op vandaag geen enkele wetgeving voorhanden die dit elementair recht garandeert.

Indien je geen afdoende bescherming krijgt op het vlak van een effectieve en volwaardige tegenspraak, krijg je gerechtelijke dwalingen, met vaak veel menselijke schade tot gevolg.

Onbetrouwbare bekentenissen bestaan nu eenmaal.

Volgens de krant van vandaag is Amerika op dat vlak nog barbaarser.

Na de Guantánamo-schandvlek met zijn vreselijke folteringen en misdadige ondervragingstechnieken, zou in Chicago gedurende 10 jaar een geheim politiepakhuis hebben bestaan, waar mensen, vooral zwarten, werden gevangen gehouden zonder enige vorm van bijstand, zelfs zonder ze te registreren. Behandeld als “Verloren voorwerpen”, res nullius.

Slachtoffers van misdrijven hebben bescherming nodig, dat weet en wil iedereen, maar ook verdachten, en zeker zij die geestelijk in een knoop liggen.

En daar moet de advocaat op toezien.

Dat basisfundament van de rechtsstaat verdraagt het oorkussen van Jan publiek niet zo goed.

Het wordt afwachten of Zoutleeuw straks bereid is deze ongezouten logica te volgen.

Ik neem me voor om na mijn, wellicht nachtelijke, terugkeer, nog eens mijn belangrijkste belegging op te zoeken, mijn boeken, en wat teksten te herlezen van Philippe Pinel, de Parijse dokter die meer dan 200 jaar terug het obligate respect opbracht voor de geesteszieke en zijn tijd dus wel heel ver vooruit was…

Walter Van Steenbrugge in Nieuwe Feiten, na het middagjournaal van 22 oktober 2015 op Radio 1. U kan alle journalen hier beluisteren.

Beeld: Philippe Pinel à la Salpêtrière, schilderij door Tony Robert-Fleury

delen op

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

2018-06-05T22:24:37+00:00