>Wachten
wachten

Door Walter Van Steenbrugge – 11/05/2017 – Uit eigen huis

wachten

Wie strafprocessen meemaakt, moet goed kunnen wachten.

Wachten op je beurt om voor de rechter te verschijnen, het is geen leuke bezigheid.

Maar ik troost me met de gedachte dat het beter is om op iemand te moeten wachten, dan op niemand meer te moeten wachten.

Ik stimuleer mijn medewerkers om vakliteratuur tot zich te nemen als pantser tegen de leegte van de wachtzaal, tegen de gesprekken op de gang die niet verder gaan dan recente dorpsverhalen, kermisberichten, weerpraatjes en de kleur van de tegel voor de nieuwe badkamer.

Zelf gaf ik deze ochtend het slechte voorbeeld. Ik trok obligaat de wacht op aan zaal 3.2 en vertikte het mijn eigen devies te volgen.

Even uitrusten en wat observeren zou het ultieme geluk van deze ochtend worden. Ik volgde een gesprek tussen twee poetsvrouwen van justitie. Een grote kuis houden in justitie moet de grootste klus aller tijden zijn.

Maar voor ik weer afgleed in gepeins over het recht, ontspon zich plots een verhitte discussie tussen de beide dames of de last minute make-over van de baljurk van Blanche nu al dan niet een goed idee was.

Toen ik de naam Blanche hoorde vallen dacht ik meteen aan Willem Vermandere en zijn ode aan het gelijknamige boerenpaard, doch oordeelde snel dat Vermandere en een baljurk toch niet echt te rijmen viel.

Het bleek echter om de Belgische zangeres te gaan die straks in Kiev het Eurovisiesongfestival zal winnen, althans volgens een van de dames.

Eurosong en mijn eigen habitat, dat is geen perfecte match.

Doe mij maar wat ruige Bob Seger rock, en vooral ’s ochtends als ik de scheerspiegel inkijk en opschrik bij mijn beeld dat wellicht het best past bij “Opsporing verzocht”.

De dames hadden mij nu wel echt nieuwsgierig gemaakt dus graaide ik naar de iPad en vond snel de link naar de halve finale van Blanche.

Ik zag een jonge vrouw met warme ogen en met een mooie verlegenheid over het gezicht. Een stem die bang was van geluid en geluk, heel breekbaar alsof ze haar zieltje dreigde af te werpen.

Ik voelde meteen verbondenheid met haar woorden over de liefde en de rauwe randen van de nacht. Gebeitelde taal.

Ze zong ook over de vlam van de twijfel, die ze wellicht zelf aan de lijve ondervond, maar hoopte niet afgebrand te worden voor miljoenen kijkers.

Het meisje van zeventien stond er gans alleen, zonder begeleidend muzikant en zonder dansende stoethaspels.

Minderjarig meisje tegenover de ganse wereld, alleen met haar vlechtje.

Toen ik haar jonge handen op en neer zag gaan, werd ik fan.

Ik hoop dat het gevecht tegen de twijfel haar sterker zal maken.

Zelfvertrouwen hangt vaak af van het thuisfront. Je hebt mensen nodig die in je geloven en die je de weg van het leven tonen, met liefde en discipline.

Best ook wat eelt op de huid krijgen, als schild tegen de verpulping en het gif van schrijvende piranha’s, krokodillen of andere treitercolumnisten.

Tegen kritiek moet je kunnen, maar tegen verzinsels, fake nieuws of dubbele agenda’s is zelfs de beste verdediging niet opgewassen.

Ik duim zaterdag voor het Waalse stemmetje, al zal ik wellicht op dat ogenblik in een mentale afzondering zitten en aan het wachten zijn, alweer wachten, op zondag voor de clash van het jaar aan de Olympialaan te Brugge.

Walter Van Steenbrugge in Nieuwe Feiten, na het middagjournaal van 11 mei 2017 op Radio 1 (herbeluister).

delen op

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

Blijft u graag op de hoogte
van onze visie op advocatuur
en de actualiteit?
Geïnteresseerd in lezingen of studiedagen?

schrijf u in op onze nieuwsbrief

2018-06-05T21:59:24+00:00