>Zwarte parel
Sixties

Door Hugo Camps voor Van Steenbrugge Mediation – 23/06/2020 – Buitenspel

zwarte parel

Racisme blijft een plaag in de sport. Met één verzachtende omstandigheid: het is zelden met voorbedachten rade. Het is eerder een vorm van stoer doen en tribale sensatie. Wat je hoort zijn niet doordachte slogans van etnische cleaning. Fout lef.

Toch moet het met wortel en tak worden uitgeroeid. In de opera hoor je geen oerwoudgeluiden, waarom dan wel in een stadion? Voetbal is ook opera.

Het Belgische voetbal is in snel tempo verkleurd. Naast goudhaantje Hans Vanaken zijn de sleutelspelers van Club Brugge van Afrikaanse origine. Bij Anderlecht en Charleroi is dat niet anders. En wat dacht u van de Premier League en de Serie A?

De tijd dat de Belgische clubs wit waren is voorbij. De samenstelling van een team is nu een multiculturele genesis. Wie pretendeert dat voetbal een wereldsport is, hoort de raciale diversiteit te begroeten. Spelers doen dat, fans soms iets minder.

Voetbal is ook kretologie. De moeders van zowat alle vedetten zijn hoeren, tegenstanders worden kwaadaardige ziektes toegewenst en donkere jongens worden geregeld naar het oerwoud verwezen. Fijnzinnig is dat allemaal niet, maar het is meer verkeerd begrepen bravoure en domheid dan racisme. Droef machismo.

Sommige supporters moeten naar een heropvoedingsgesticht, maar dat is een minderheid. Heer vergeef hun, want ze weten… In essentie is sport rechts, soms ultrarechts. Het volgt de wetten van het kapitalisme en laat weinig sociale correcties toe. Daarnaast zijn clubbestuurders vaak gearriveerde zakenmannen – je vindt geen enkele bouwvakker bij Anderlecht. Dat vertaalt zich in retorisch elitarisme met soms een racistische bijklank.

Er is veel lankmoedigheid over rassenhaat in de sport. De institutionele machten vertonen leunstoelgedrag. Zolang racisme verborgen blijft onder het tapijt is er niets aan de hand. Bij incidenten bedient iedereen zich van het paraplusysteem. De voorzitter, de Raad van Bestuur, de coach, de sponsor… Ze zijn allemaal tegen racisme, maar houden het graag stil. Ze maken er liever geen getuigenis van. Want hun supporters van de harde kern zijn ook huidgevoelig.

Zo kan het niet langer. De schande moet aangeklaagd worden, van binnenuit. En de vrijblijvendheid moet doorbroken worden door sancties. Het beeld op Anfield waar de Reds van Liverpool geknield in een cirkel zaten, snoerde de keel dicht, maar hoe lang zal het de herinnering doorstaan? Een knieval tegen racisme is het grootste anachronisme van deze tijd. Knielen heette weggespoeld te zijn door de democratisering.

Leon Mokuna was de eerste Afrikaanse speler in de Belgische competitie. De spits van La Gantoise overleed in januari jongstleden. Hij was in de jaren zestig het curiosum van de competitie. Faire speler die in niets gelinkt kon worden aan barbarij. Als mens en als voetballer een zwarte parel.

*                *              *

Een column geschreven door Hugo Camps voor Van Steenbrugge Mediation
Beeld Hugo Camps © Michiel Hendryckx

delen op

2020-06-30T12:55:40+00:00